De Confetti Company

Interview met Gerard van Vliet door Cultuurspotter Paul Geraeds

Gerard van Vliet
ncd-65-jaar-logovm

De NBA, de club van accountants, bracht enige jaren terug een rapport uit waarin de accountants naar voren werden geschoven om ook de ‘cultuur’ in een organisatie te gaan beoordelen, net als de cijfers. Het gaf enig hoongelach. Want hoe kom je dan tot een ‘betrouwbaar beeld’ door mensen die tot dan toe alleen oog hadden voor cijfers? Het klopt wel dat alom ‘cultuur’ steeds meer erkenning krijgt als onderscheidende factor bij het succes van een bedrijf. Het was Peter Drucker, de voormalige managementgoeroe, die de quote “Culture eats strategy for breakfast” wordt toebedacht. Hoog tijd in ieder geval om cultuur een dominantere plaats te geven dan tot nog toe werd gedaan. Zowel in de Boardroom als erbuiten.

Gerard van Vliet

Directeur Nederlandse Vereniging van Commissarissen en Directeuren (NCD)

Gerard: ”Cultuur is volgens de antropologische wetenschap een systeem van normen en waarden, waardoor iets ook daadwerkelijk betekenis krijgt in het dagelijks leven.

Dat kleding een uiting is van cultuur weten we ongetwijfeld, net als de gebouwen of architectuur in een land. Die uiterlijke of expliciete cultuur heeft als basis een aantal normen en waarden die we met elkaar delen. Zoals ‘eerlijk delen’ of ‘hard werken en verdienen mag’. Moeilijker wordt het als we spreken over basisaannames, impliciete aannames waarvan we ons niet meer bewust zijn dat we die hebben. Ze zijn zó vanzelfsprekend dat we ze niet meer ter discussie stellen. Dat komt pas als we tegen andere culturen aanlopen waar dat heel anders is geregeld. Dergelijke botsingen geven problemen die we het liefst vanuit onze eigen aannames oplossen.

De gemiddelde Boardroom wordt bevolkt door blanke heren van gevorderde leeftijd met een zekere mores. Diversiteit, of liever inclusiviteit, is zeker geen geaccepteerde cultuurnorm. De eigen zienswijze blijkt in de praktijk steeds weer het uitgangspunt te zijn van het eigen handelen. Zolang niemand dat ‘challenged’, blijft dat zo.

Fraai voorbeeld daarvan is het automerk Ford. Eind negentiger jaren werd het gedwongen naar zichzelf te kijken, daartoe gedreven door de fors lagere omzetcijfers, en men kwam tot verrassende ontdekkingen. Het bleek bijvoorbeeld dat er auto’s werden gemaakt voor de doelgroep blanke mannen boven de 45 jaar. Het bedrijf telde ook voornamelijk werknemers die blank waren en boven de 45 jaar. Dus werden er auto’s gemaakt die geheel voldeden aan de smaak en stijl van die doelgroep. Sindsdien is er veel veranderd bij het merk.”

De Confetti Company

De Confetti Company is een cultuurroman. Luc van Bussel verhaalt over zijn traditionele Vlaamse jeugd die hem inspireerde tot een eigentijdse bedrijfscultuur. Hij neemt je mee op zijn warmtemissie waar medewerkers eregasten zijn en met confetti worden onthaald. Aandacht! Generatie Z- de slimste generatie ooit- vitaliseert de arbeidsmarkt en snakt naar professionele gezelligheid. De ‘War on Talent’ gaat in alle hevigheid door. Gevraagd? Bedrijfswarmte! Het is de rode draad in deze cultuurvisie over goed werkgeverschap. Het boek biedt een verfrissende kijk op essentiële en vitale vraagstukken voor hedendaagse bestuurders. Cultuurspotter Paul Geraeds maakte een rondje langs de cultuurvelden van elf inspirerende organisaties.

Menu